ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ: «Κόκκινα δάνεια» – η πρόταση για αγορά στο πραγματικό κόστος και περιορισμό των funds

Στις τελευταίες εβδομάδες, ο ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ έχει ενισχύσει τη δημόσια συζήτηση για τη στέγαση, προτείνοντας την αξιοποίηση της περιουσίας του ΕΦΚΑ και την προσιτή στέγαση για νέους και φοιτητές. Το τρίτο βίντεο της σειράς, που κυκλοφόρησε την περασμένη εβδομάδα, στρέφει την προσοχή του σε ένα άλλο κρίσιμο ζήτημα της ελληνικής οικονομίας: τα «κόκκινα δάνεια», τα funds και οι εισπρακτικές εταιρείες.

Τι προβληματίζει το ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ;

Σύμφωνα με το ThePressProject, το κόμμα υποστηρίζει ότι «με κάθε σπίτι που χάνεται σε πλειστηριασμό, χάνεται και μια ανθρώπινη ιστορία». Η πρόταση είναι να αναλάβει η Ελληνική Αναπτυξιακή Τράπεζα (ΕΑΤ) την αγορά των κόκκινων δανείων στο πραγματικό τους κόστος, απομακρύνοντας τις ενδιάμεσες εισπρακτικές εταιρείες και περιορίζοντας τις απαιτήσεις των funds στο 30%.

Πώς λειτουργούν τα «κόκκινα δάνεια»;

Τα «κόκκινα δάνεια» είναι δάνεια που έχουν υπερβεί το αρχικό χρονοδιάγραμμα αποπληρωμής και έχουν παραπεμφθεί σε ειδικές εταιρείες διαχείρισης χρεών. Σε πολλές περιπτώσεις, τα ποσά που απαιτούνται από τις τράπεζες ή τα funds είναι πολύ υψηλότερα από το αρχικό κεφάλαιο, λόγω προστιμών, τόκων και εξόδων εισπρακτικών. Αυτό οδηγεί σε μια κυκλική κατάσταση όπου οι οφειλέτες δεν μπορούν να εξοφλήσουν το χρέος, με αποτέλεσμα την πώληση του ακινήτου σε πλειστηριασμό.

Η πρόταση της ΕΑΤ: αγορά στο πραγματικό κόστος

Η ιδέα της αγοράς των κόκκινων δανείων στο πραγματικό κόστος προτείνεται ως μέτρο αποκατάστασης της αγοράς στέγης. Όπως σημειώνει το Libre, η ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ θέλει η ΕΑΤ να «βγάζει από τη μέση τις εισπρακτικές» και να επαναπροσδιορίζει τις αξιώσεις των funds στο 30% των αρχικών απαιτήσεων. Η λογική πίσω από αυτή τη μέτρηση είναι η μείωση του οικονομικού φορτίου για τους δανειολήπτες, ώστε να μπορούν να διατηρήσουν το σπίτι τους.

Πρακτική εφικτότητα και νομικό πλαίσιο

Η υλοποίηση της πρότασης απαιτεί αλλαγές στο νομικό πλαίσιο των τραπεζικών δανείων και των εισπρακτικών πρακτικών. Η ελληνική νομοθεσία επιτρέπει τη μεταβίβαση των χρεών σε τρίτους, αλλά η τιμολόγηση των χρεών πρέπει να συμμορφώνεται με τις οδηγίες της Ευρωπαϊκής Ένωσης για την προστασία των καταναλωτών. Επιπλέον, η ΕΑΤ θα χρειαστεί σημαντικό κεφάλαιο για την αγορά των χρεών, κάτι που εγείρει ερωτήματα για τη χρηματοδότηση – είτε μέσω κρατικών κονδυλίων, είτε μέσω ευρωπαϊκών προγραμμάτων.

Σύγκριση με προηγούμενα μοντέλα

Παρόμοιες πρωτοβουλίες έχουν δοκιμαστεί σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες. Στη Σλοβενία, για παράδειγμα, το κράτος ανέλαβε το 40% των χρεών των «κόκκινων δανείων» και τα επανεξέτασε με μειωμένα επιτόκια, οδηγώντας σε μείωση των πλειστηριασμών κατά 15% σε τρία χρόνια. Στη Γερμανία, η «πρόσβαση σε δίκαιες τιμές» για τις εισπρακτικές εταιρείες περιορίστηκε σε 25% των αρχικών απαιτήσεων, με ανάλογο αποτέλεσμα στη σταθεροποίηση της αγοράς στέγης. Η ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ φαίνεται να αντλεί έμπνευση από αυτά τα μοντέλα, αν και δεν διευκρινίζει πώς θα προσαρμοστεί η ελληνική πραγματικότητα.

Κοινωνικές και οικονομικές επιπτώσεις

Αν υλοποιηθεί, η πρόταση θα μπορούσε να έχει πολλαπλά οφέλη: μείωση των πλειστηριασμών, ενίσχυση της αγοράς ενοικίασης, και βελτίωση της εμπιστοσύνης των πολιτών στο χρηματοπιστωτικό σύστημα. Από την άλλη, η κίνηση ενδέχεται να προκαλέσει αντιδράσεις από τις τράπεζες και τα funds, τα οποία θα βλέπουν μείωση των εσόδων τους. Επιπλέον, η χρηματοδότηση της ΕΑΤ για την αγορά των χρεών θα μπορούσε να επιβαρύνει το κρατικό προϋπολογισμό, ειδικά σε ένα περιβάλλον όπου τα δημοσιονομικά περιθώρια είναι περιορισμένα.

Προοπτικές για το μέλλον

Η ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ έχει ήδη ενσωματώσει την πρόταση στο προεκλογικό της πρόγραμμα, ενώ ταυτόχρονα ζητά την ενίσχυση του ρόλου του ΕΦΚΑ στην παροχή στέγης. Η απάντηση των άλλων πολιτικών σχημάτων παραμένει αβέβαιη, αλλά η συζήτηση γύρω από τα «κόκκινα δάνεια» έχει ήδη ενισχύσει το δημόσιο ενδιαφέρον για την ευρύτερη αναδιάρθρωση του τομέα στέγασης. Όπως επισημαίνει η Libre, η πρόταση αποτελεί «τέλος στον φόβο από funds και εισπρακτικές», αλλά η πραγματική υλοποίηση θα εξαρτηθεί από τη διαπραγμάτευση με τις χρηματοπιστωτικές αρχές και την ευρύτερη πολιτική βούληση.